ucina łac. rzymski dęty instrument ludowy, rodzaj rogu skręconego spiralnie, z szeroko otwartym rezonatorem i wąskim ustnikiem, stopniowo się rozszerzającym. Prymitywny typ b. stanowił róg zwierzęcy albo muszla pewnych-gatunków ślimaków. Potem wykonywano instrument z metalu, najczęściej z brązu. B. była używana przez pasterzy pędzących trzody, w obozach wojskowych przez straże nocne obwieszczające godziny; b. używano również dla podawania różnych sygnałów wojskowych, np. zakończenia spoczynku żołnierzy, formowania szeregów, zmiany straży itd. Sygnału b. zwanego dassicum używano również na powitanie wodza armii (grał go wtedy zespół bucinatores); oznajmiano nim także przybicie okrętu do brzegu, początek i koniec posiłku, zwoływano zgromadzenie itp. Odmianą b. były rogi zw. cornu i lituus, nieznacznie różniące się konstrukcją. Instrument ten stanowił atrybut bóstw morskich i bogów wiatrów. Różnego typu rogi rzymskie znajdują się na reliefach kolumny Trajana w Rzymie.