bukoliczna poezja, bukoliki (od wyrazu gr. bukólos wolarz), poezja pasterska, sielanka, przedstawiająca spokojne i proste życie pasterzy. Wywodziła się ze śpiewów pasterskich przy wtórze piszczałki czy fujarki; pieśni pasterskie istniały już w odległej starożytności zwłaszcza na Sycylii, gdzie też b.p. najwcześniej się rozwinęła. Pierwszym greckim poetą bukolicznym był, wedle tradycji, Stesichoros z Sycylii (ok. 600 r. p.n.e.), najwybitniejszym zaś przedstawicielem twórczości bukolicznej Teokryt (zob.). Utwory jego i następców (Moschosa, Biona) zebrano później w tzw. Corpus bukoliczne. Niektóre bukoliki Teokryta mają jeszcze cechy realistyczne, niebawem jednak zaczyna w rodzaju tym przeważać charakter literacki, konwencjonalny, a pod maską pasterzy ukrywały się często osobistości współczesne, zwłaszcza poeci. W Rzymie naśladowcą b. Teokryta był M. Valerius Messalla, a przede wszystkim Wergiliusz w swych Buko-likach. Za Nerona tworzył b. Kalpurniusz, w III w. Nemezjanus. Zarówno w Grecji, jak i w Rzymie b.p. rozwinęła się w okresie powstawania wielkich miast jako reakcja przeciw skrępowanemu konwenansami życiu miejskiemu. Cechuje ją więc tęsknota do natury i upodobanie do scen rodzajowych.